fahimpoet

رسول یونان

fahimpoet — Sun, 04 Oct 2009 07:58:18 GMT

می‌خندم به باد

که اغلب بی‌موقع می‌وزد

می‌خندم به ابر

که اغلب بر دریا می‌بارد

به صاعقه نیز می‌خندم

که فقط می‌تواند چوپان‌ها را خاکستر کند

و می‌خندم به...

تا شاد زندگی کنم

من می‌خندم

اما دنیا غم‌انگیز است

واقعا غم‌انگیز است

fahimpoet — Sat, 26 Sep 2009 10:55:18 GMT

مبتلا گشتم در این بند و بلا

کوشش آن حقگزاران یاد باد

یاد باد

fahimpoet — Tue, 04 Aug 2009 07:02:18 GMT

fahimpoet — Fri, 03 Jul 2009 14:32:18 GMT

تمام این راهها که رفته‌ام به خیال تو بوده است. اینجا روبرویم، میان من و قلمم، میان چشم و پلکم، میان مغز و ذهنم، میان من نشسته‌ای و می‌بینی از درد قلم می‌گیرم، از درد دفتر باز می‌کنم، از درد می‌نویسم. اما تویی که میان منی و از همه که فراتر از پوستم را ندیده‌اند، بهتر می‌دانی، نه، اصلا خودت هم می‌دانی که فقط تو می‌دانی نه هیچکس، نه هیچ چیز دیگر. تویی که میان منی، می‌دانی این دردها کاهش نمی‌یابند هرچند قلم‌های فرسایش یابند، هرچند مغزم سایش، هرچند پایم شکسته، دلم به گل نشسته.... کاهشی نیست این افزایش‌ها را، چه سنگین تمام می‌شود بر شعور دویدن و نیافتن و هرچه بیشتر، کمتری که توهین زمین است.

مغزم درد می‌کند، خدایا این غده دردمند را برمی‌داری؟

از همان ابتدا معلوم بود به همه راهها فقط من نمی‌دانستم، این همه سال راهها سر به سرم گذاشته‌اند، از هر طرف که زودتر می‌نمود، رفته‌ام. جاده‌ها بی‌حق، بی‌اجازه با پاهایم شوخی کرده‌اند، شوخی‌ای که به دل نمی‌نشیند. برای هیچ آسفالتی فرقی نداشت که این قدمها امید داشتند، استوار بودند... این قدمها می‌خندیدند روزگاری....

از خستگی، خسته‌ام. از قلمم که خیال کرده است تنها او را دارم و چه ساده است این قلم که یکبار آبی می‌نویسد، یکبار سیاه و یکباره تمام می‌شود و قلم دیگر می‌رسد با شکل دیگر، رنگ دیگر. از فکر بیزار شده‌ام. از عقل که خیال می‌کرد می‌فهمد. از عشق که خیال می‌کرد عطیه‌ایست کیمیاگر. عشق، از هر روزن که آغاز شد از همان روزن سیل روان شد و برد....

تویی که درون منی، منی که بوضوح نیستم. آشکارا این تویی که می‌بینی، می‌شنوی، آگاهی، تنها نمی‌دانم این وسط چه کسی است که اینگونه خشم گرفته بر این کاغذ نازک آواره. نمی‌دانم این میان چه کسی است که بغض کرده و با سدها لجبازی می‌کند. سیلی به صورت اشک می‌زند.

اینگونه که بی‌اهمیتی سایه بر اهمیت انداخته سبکی چنان سنگینی می‌کند که در انفجار می‌افتی. این سبکی پرواز نیست، این سنگینی نشست نیست و این انفجار بیهوده مقاومت می‌کند در برابر احتضاری که مرگ نیست، زندگی نیست.

مغزم درد می‌کند، خدایا این غده دردمند را بردار؟!....

تویی که منی، بایست و از فکر و عشق و عقل مرغوبی که در شش روز ساختی، شش قطره در جهل جهان بریز. تویی که منی از پوست که برم داری قلم و جاده و جهان، از فکر که برم داری عقل و عشق و خیال، از من که برم داری کائنات آسودگی‌اند....

fahimpoet — Fri, 19 Jun 2009 14:10:18 GMT

«روح زندانی من، تشنه قرن‌های بی‌باران!

کوزه‌ها را همچنان خشک و غبارآلود بازگردانده‌ام.

شرم دارم که آنها را به تو - که در بازگشت بی‌امید من از این هجرت ناکام به دیدارم خواهی آمد- پس دهم.

کوزه‌ای را پر از اشک کرده‌ام و کوزه‌ای را پر از خون، این دو را نگاه می‌دارم.

و تو، تشنه مجروح و عزیز من!

چشم‌هایت را به من مدوز! ببند، من از دیدن آنها رنج می‌برم.

تا سحر اي شمع بر بالين من

امشب از بهر خدا بيدار باش

سايه غم ناگهان بر دل نشست

رحم کن امشب مرا غمخوار باش

اندر اين زندان، من امشب، شمع من

دست خواهم شستن از اين زندگي

تا که فردا همچو شيران بشکنند

ملتم زنجيرهاي بندگي»

«دکتر علی شریعتی»

(سالروز آغاز پرواز)

fahimpoet — Sun, 31 May 2009 06:45:12 GMT

از هر مویی که بیشتر خوشتان آمد

زودتر به باد دهید

تا جهان را بادهای سیاه و زرد بگیرد و درختان بخشکند، تا گلها اشتباهی نگیرند دنیا را با باغ، تا ستاره‌ها شب را با آسمان، تا من، خودم را به جای جهان، آنقدر که آب آمد و همه قاره‌ها را گرفت، اما قاره‌ها را نبرد، غافل از اینکه قاره‌ها به درون من فرو رفته‌اند ، غافلم، همیشه خودم را به غفلت می‌زنم و با شکستن هر سد، چشم‌ها از درد باز می‌شوند.

fahimpoet — Wed, 29 Apr 2009 16:04:18 GMT

راه به جایی نمی‌رسد

با شعر

با شهر هم

این کنج

برایم هم شعر شده است

هم شهر

خودش

کتابی است

که تجدید می‌شود

هر شب

با این برف سبز

که نشسته است بر درختان

بهتر است شکوفه‌ها

زیر این ملافه سفید برویند

زیر همین ملافه بمیرند

fahimpoet — Fri, 24 Apr 2009 15:31:00 GMT

امشب را نباید در شمار شب‌ها آورد، انگار خورشید کوشه‌ای پنهان شده است. لای کتاب‌ها، زیر پتوی من، و قصد دارد در ثانیه‌ای که همه شب را باور کرده‌اند دست تو را بگیرد و از پشت پنجره‌ها همه را غافلگیر کند.

با تو می‌روییم اما نمی‌دانیم که رنگ گلهای ما، همرنگ گلهای تو نیست و از چشمه‌ای که تو آب نوشیده‌ای سیراب نشده‌ایم.

این چشمه خشک و "تو"، درختی که با پاییز رفت و هر چه بهار منتظر ماند بازنگشت از زیر برف‌ها. بهار شروع نشد و به دنبالت، تابستان و پاییز و زمستان، و به دنبالت، سالها روان شدند.

امشب در شمار بی‌شمارگی نیست.

(دوم اردیبهشت)

fahimpoet — Wed, 15 Apr 2009 16:32:36 GMT

وقتی که تشنگی

آهسته‌آهسته

در بستر دریا آرام می‌گرفت

و ابرها

تکه‌تکه

کوچ می‌کردند از آسمان

(تو می‌دانستی)

چیزی از هم می‌پاشد

و ترکش‌ها

شروع یخبندان جدیدی‌ است

در عصر یک زمستان غم‌انگیز

fahimpoet — Sun, 29 Mar 2009 17:52:18 GMT