امشب را نباید در شمار شب‌ها آورد، انگار خورشید کوشه‌ای پنهان شده است. لای کتاب‌ها، زیر پتوی من، و قصد دارد در ثانیه‌ای که همه شب را باور کرده‌اند دست تو را بگیرد و از پشت پنجره‌ها همه را غافلگیر کند.

با تو می‌روییم اما نمی‌دانیم که رنگ گلهای ما، همرنگ گلهای تو نیست و از چشمه‌ای که تو آب نوشیده‌ای سیراب نشده‌ایم.

این چشمه خشک و "تو"، درختی که با پاییز رفت و هر چه بهار منتظر ماند بازنگشت از زیر برف‌ها. بهار شروع نشد و به دنبالت، تابستان و پاییز و زمستان، و به دنبالت، سالها روان شدند.

امشب در شمار بی‌شمارگی نیست.

                                                                                                                                     (دوم اردیبهشت)