انگار پيرترين آدم روي زميني و زمين از رويت غلت خورده و گذشته است. حوادث را به طور هراس‌انگيزي مي‌شناسي و بهتر از سلولهاي زمين مي‌فهمي زلزله را. مي‌داني چه زماني دقيقا دريا سر مي‌رود و دنيا را آب برمي‌دارد، مثل آدم پيري كه با مرگ اجبار آشنايي نزديكي پيدا كرده است. پر از تجربه‌هايي كه با هيچ‌كدام نمي‌تواني سدها را حفظ كني و زمين را از گزند ويراني نجات ‌ببخشي، مثل تاريخ شده‌اي كه هيچ كاري از دستش برنمي‌آيد براي خودش... .

مثل تاريخي كه دلش پر از تكه آجر و پاره‌هاي آهن است، پر از مرده، پر از فصل، مثل تاريخ سرش گيج مي‌رود و ظرفيت خرابي‌اش هر روز بالاتر مي‌رود، هي خرابتر مي‌شود، هي پيرتر، هي به تاريخ شبيه‌تر....

با هر ستاره دلش هزار راه مي‌رود، هزار پاره برمي‌گردد، با ستاره ديگر هزار راه ديگر مي‌رود، هر پاره، هزار پاره برمي‌گردد. خود را به هر راه مي‌زند نمي‌تواند ريزش ستاره‌ها را ناديده بگيرد، اگر آسمان فقير شود از پس هزينه‌هاي هنگفت شب برنمي‌آيد.

طاقت شب را نداري؟ طاقت روز را نداري؟ طاقت نداري؟ بي‌خوابي، بي‌رحمانه به تاريخت دستبرد زده است؟

هر لحظه فقيرتر، آسمان فقيرتر، خواب دورتر، خواب.... دورتر.... خواب.... چشم‌هايش مي‌سوزند.

صبح كه مي‌رسد همه چيز قرمز است، چشم‌ها، افق و دلي كه از سلولهايش فريادهاي خفيف مي‌شنوي....