«روح زندانی من، تشنه قرن‌های بی‌باران!

کوزه‌ها را همچنان خشک و غبارآلود بازگردانده‌ام.

شرم دارم که آنها را به تو - که در بازگشت بی‌امید من از این هجرت ناکام به دیدارم خواهی آمد- پس دهم.

کوزه‌ای را پر از اشک کرده‌ام و کوزه‌ای را پر از خون، این دو را نگاه می‌دارم.

و تو، تشنه مجروح و عزیز من!

چشم‌هایت را به من مدوز! ببند، من از دیدن آنها رنج می‌برم.

تا سحر اي شمع بر بالين من

امشب از بهر خدا بيدار باش

سايه غم ناگهان بر دل نشست

رحم کن امشب مرا غمخوار باش

.

.

.

.

اندر اين زندان، من امشب، شمع من

دست خواهم شستن از اين زندگي

تا که فردا همچو شيران بشکنند

ملتم زنجيرهاي بندگي»

«دکتر علی شریعتی»

(سالروز آغاز پرواز)

از هر مویی که بیشتر خوشتان آمد

زودتر به باد دهید

تا جهان را بادهای سیاه و زرد بگیرد و درختان بخشکند، تا گلها اشتباهی نگیرند دنیا را با باغ، تا ستاره‌ها شب را با آسمان، تا من، خودم را به جای جهان، آنقدر که آب آمد و همه قاره‌ها را گرفت، اما قاره‌ها را نبرد، غافل از اینکه قاره‌ها به درون من فرو رفته‌اند ، غافلم، همیشه خودم را به غفلت می‌زنم و با شکستن هر سد، چشم‌ها از درد باز می‌شوند.