راه به جایی نمی‌رسد

                               با شعر

                                 با شهر هم

این کنج

برایم هم شعر شده است

                                    هم شهر

خودش

     کتابی است

              که تجدید می‌شود

                                         هر شب

با این برف سبز

که نشسته است بر درختان

بهتر است شکوفه‌ها

زیر این ملافه سفید برویند

                  زیر همین ملافه بمیرند

امشب را نباید در شمار شب‌ها آورد، انگار خورشید کوشه‌ای پنهان شده است. لای کتاب‌ها، زیر پتوی من، و قصد دارد در ثانیه‌ای که همه شب را باور کرده‌اند دست تو را بگیرد و از پشت پنجره‌ها همه را غافلگیر کند.

با تو می‌روییم اما نمی‌دانیم که رنگ گلهای ما، همرنگ گلهای تو نیست و از چشمه‌ای که تو آب نوشیده‌ای سیراب نشده‌ایم.

این چشمه خشک و "تو"، درختی که با پاییز رفت و هر چه بهار منتظر ماند بازنگشت از زیر برف‌ها. بهار شروع نشد و به دنبالت، تابستان و پاییز و زمستان، و به دنبالت، سالها روان شدند.

امشب در شمار بی‌شمارگی نیست.

                                                                                                                                     (دوم اردیبهشت)