آسمان هم ديگر رعايت درخت‌ها را نمي‌كند، بي‌هوا طوفان مي گيرد و موی درختها را به باد مي‌دهد. انگار تمام دغدغه‌اش همين چند برگِ زردِ اين درخت ساكت شده است. خودش با تمام اموالش، زيباترين حالت درخت را وقتي ديده‌اند كه هيزمش شعله بكشد، مهم نيست گرمابخش شود يا نه، مهم نيست روشناي راه باشد يا نه، اما مهم است، بسوزد....

اين اشتباه ديگر از آسمان هم طبيعي‌ست و نمي‌داند اين درخت موميايي، سالهاست تابوتش را ترك كرده و تمام قبرستان را گذاشته براي بازماندگان....

 انگار پيرترين آدم روي زميني و زمين از رويت غلت خورده و گذشته است. حوادث را به طور هراس‌انگيزي مي‌شناسي و بهتر از سلولهاي زمين مي‌فهمي زلزله را. مي‌داني چه زماني دقيقا دريا سر مي‌رود و دنيا را آب برمي‌دارد، مثل آدم پيري كه با مرگ اجبار آشنايي نزديكي پيدا كرده است. پر از تجربه‌هايي كه با هيچ‌كدام نمي‌تواني سدها را حفظ كني و زمين را از گزند ويراني نجات ‌ببخشي، مثل تاريخ شده‌اي كه هيچ كاري از دستش برنمي‌آيد براي خودش... .

مثل تاريخي كه دلش پر از تكه آجر و پاره‌هاي آهن است، پر از مرده، پر از فصل، مثل تاريخ سرش گيج مي‌رود و ظرفيت خرابي‌اش هر روز بالاتر مي‌رود، هي خرابتر مي‌شود، هي پيرتر، هي به تاريخ شبيه‌تر....

با هر ستاره دلش هزار راه مي‌رود، هزار پاره برمي‌گردد، با ستاره ديگر هزار راه ديگر مي‌رود، هر پاره، هزار پاره برمي‌گردد. خود را به هر راه مي‌زند نمي‌تواند ريزش ستاره‌ها را ناديده بگيرد، اگر آسمان فقير شود از پس هزينه‌هاي هنگفت شب برنمي‌آيد.

طاقت شب را نداري؟ طاقت روز را نداري؟ طاقت نداري؟ بي‌خوابي، بي‌رحمانه به تاريخت دستبرد زده است؟

هر لحظه فقيرتر، آسمان فقيرتر، خواب دورتر، خواب.... دورتر.... خواب.... چشم‌هايش مي‌سوزند.

صبح كه مي‌رسد همه چيز قرمز است، چشم‌ها، افق و دلي كه از سلولهايش فريادهاي خفيف مي‌شنوي....