وقتي بدون لالايي آن سالهاي كوتاه و دستهاي بي‌حصار مادربزرگ بايد به رختخواب برگردي و اگر تا صبح بيدار ماندي، نبايد در رختخواب بماني، چطور مثل همان سالها مي‌شود قدم پيش گذاشت در آغوش روزي كه بي‌خبر آغاز شده است و نمي‌داند نبايد غروب كند و نمي‌داند ديگر از شب ترسيده‌ام، شبي كه مغرور مي‌آيد، مغلوب مي‌برندش....

 كاري به كارت ندارم. آنقدر ببار كه خودت هم غرق شوي، كه لبه دريايت به لبه آسمان برسد، آنقدر كه من زير آب زندگي كنم. كاري به كارت نداشتم از اول، آنقدر غصه جمع كن كه دنيا را شادي بردارد و تو را.... چه كاري مي‌توانم به كارت داشته باشم. تو مغلوب‌تر از آني كه لبخند بزني و از درد، سردرد نگيري....

 ايستاده و نشسته‌اند، گاه دست مي‌زنند، گاهي جيغ مي‌كشند و با تمام قوا لحظات زنجير مي‌كند پاهايشان را و ميخ را در تنگ و تاريك‌ترين سلول دنيا مي‌كوبد.... دلم مي‌سوزد براي لبخندهاي نيمه‌ساخته، براي دلهايي كه تا آخر نمي‌روند هيچ وقت.... و مغزهايي كه تيرگي را با شب اشتباه گرفته‌اند. دلم گرفته است. افسوس شاعر نيستم وگرنه تا صبح براي خوابت تلاش مي‌كردم. گوشه‌اي مي‌ايستم و تكيه‌ام را به اولين ديوار مردد مي‌دهم و سرم را مي‌كوبم به سينه‌اش، تلاش مي‌كنم كه بميرم و صبح با قلبي متلاشي در آغوش خدا بستري مي‌شوم.

ايستاده و نشسته، دست مي‌زنند و ديوار آزادانه زندگي مي‌كند.  ‌