این تنهایی هدیه دستهای توست که روزی سرد، روی میز جلویم کوبیدی. بازش که می کردم، سرما می بارید و راهها را می بست، آنقدر که امروز خانه خالیست و شهر خالیست و دنیای من زیر برف آن سال ماند و یخ بست. این سرما هدیه توست.

می فهمم.... راهی نیست، راهی نگذاشته ای، من اما راههای خیس بسیاری را پیموده ام و به دریاهای غمگین بسیاری رسیده ام. این بیهوده تنهایی خواسته ناخواسته دیگر پر نمی شود، مهربانانه از تنهایی بدینگونه ام نگهداری می کنم، این هدیه توست و من از آن نگهداری می کنم....