یاد تو هر لحظه با من است، اما یاد انسان را بیمار می کند.

به یاد بیاور که در این لحظه نیاز من به تو، نیاز من به تمامی ذرات زندگیست.

هلیا، به من بازگرد!

من لبریز از گفتنم نه از نوشتن.

باید که اینجا روبروی من بنشینی و گوش کنی.

                                       دیگر تکرار نخواهد شد.

هلیا، من اینجا زمستانی طولانی و سخت در پیش خواهم داشت.

زمستانی که هرگز از یاد نخواهد رفت.

خواب ... تنها خواب ... بخواب هلیا، دیر است. دود دیدگانت را آزار می دهد. دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد ... چشمان تو چه دارد که به شب بگوید؟

شب از من خالی ست، هلیا ...

شب از من و تصویر پروانه ها خالی ست ...

                                                                          (بار دیگر شهری که دوست می داشتم)