"قطاری که نتواند ما را از اینجا ببرد، قطار نیست"

دلم را گرفته اند این بارهای سنگین، دلم را تنگ کرده اند این چشم های دریده در غربت شبانه دشت بی مهتاب، از میان هزاران خواب بیهوده، تو را به درد زوزه می کشد، گرگی که از چشم جنگل انداخته است خودش را، گرگی از چشم ها گریخته است تا بی دغدغه صداها اشک بریزد، از روی این صخره که دست هیچ چشمی به آن نمی رسد. گرگی که دندانهایش را تیز کرده نه برای خرگوشها، که برای دریدن خودش از دست سنگهایی که یکی یکی شیشه های خانه اش را پائین آوردند، در را شکستند و تختخوابش را به آتش کشیدند. گرگی تنها در میان جنگل، در میان گرگها، حتی. زوزه  می کشد، هنوز هم، هر شب هم، اشک می ریزد، هنوز هم، هر شب هم، اما، نمی میرد، هنوز هم.... هر شب هم.... تا دلش خنک شود دشت، زندگیش آرام....

                                                                                                                                                       (18/2/87)

چشم هایم را بخشیده ام

                                     به باران

دیگر زور این غرور

    به سنگینی سکوت نمی رسد

سرد شده ام

و علف های هرزه

                     از ترک های سنگ بیرون زده اند

                                                                 به پای تو نوشته ام

                                                                         این نام ها را

                                                                                  .

                                                      .

                                                      .

                                                      .

چشم ها که بسته باشند

               زلزله بهتر جواب می دهد

و گفته باشم

                  از آمدنت بی خبرم

می توانی برگردی

              با خاک

                             با شیشه

                                            یا با سقف

آن شکفتن عجیب

                         نشانه آشکار این سکوت غریب بود

                                         خاکها هم اگر کنار بکشند

                                          تقصیر اردیبهشت کم نمی شود

به تعداد همه دانه های

                                        مرگ می بارد

و دور و دورتر می رود

                              لبخندهای کمت

                                   ناگهان....

                            سکوت می کنی

انگار مرا شناخته ای....

از پس این خاک قطور

               حرفها

                     معنی دلخواهشان را می گیرند

و اشک ها

           یادآور باران نیستند

پتویی

   از جنس این دانه های سرد خواسته است

                                                                   دلم

                                                 خواسته است

                                                         تو را

                                            از پس این خاک ناگهان