اشتباه از ما بود

اشتباه از ما بود

که خواب سرچشمه را در خیال پیاله می دیدیم

دست هامان خالی

دلهامان پر

و گفتگوهامان

مثلاْ یعنی ما

کاش می دانستیم

هیچ پروانه ای پریروز پیلگی خویش را به یاد نمی آورد

حالا مهم نیست

که تشنه به رویای آب می میریم

از خانه که می آیی

یک دستمال سفید پاکتی سیگار گزینه شعر فروغ

و تحملی طولانی بیاور

احتمال گریستن ما بسیار است!

..................................

اتفاقی نیست ریختن برگهای این درخت با این عجله. انگار خسته ام؟!.... اما چرا سکوت؟ آتشفشان. اما چگونه؟

من همین جا بودم در اطراف خودم. می چرخیدم و آواز می خواندم که خوابم نگیرد. همه سرود را با زخم و خون می دوختم. و تا سالها سوزن بر اشتیاقتم فرو رفت! این سرودها گوشُت را شرمسار بیداری نکرد؟

انگار خسته ام.

پنهان نبود اما چشم هایم را بروی ناتوانی ات نادیده گرفتم.

در بی فایدگی این روزها لبخندها و قدم ها کم آورده اند. روحی رام و آرام٬جامانده٬ در گوشه ای تا نخنداند و خندانده نشود حق انزوای زمین را ادا می کند٬ از گرفتگی دل گرفته تا سرانجام٬ تا سرانجام کسی بویی از این ژرف نخواهد برد.